Pieken en dalen

Het was een afwisselend dagje vandaag. Mooie en vervelende dingen beleefd. De dag begon met regen. Een kilometer of 30. Ik wist dat het droog zou worden dus ik maakte me geen zorgen. En hard regenen deed het ook niet, het leek meer op miezerregen.
Na 40km passeerde ik de grens van 2000km. Toch ook weer een hoogtepunt. Daarna werd het weer steeds beter, tot ideale fietsomstandigheden. Droog, bewolkt (wat steeds meer opentrok) en rond de 22 graden. De temperatuur liep in de loop van de dag op naar 28 graden, wat prima te doen was. Na een paar lage colletjes kwam ik in een vlak gebied rondom en in Carcassone, waar volgens de organisatie de helft van de tocht is volbracht. Qua kilometers klopt dat ongeveer, maar qua hoogtemeters en het aantal cols ben ik nog niet op de helft. In Carcassone was een defilé gepland, waardoor ik een omleiding moest volgen. Dat ging voor geen meter dus heb ik maar een agent gesproken of ik met de fiets geen binnendoortje kon nemen? Hij legde mij uit hoe ik dat het beste kon doen en binnen no time was ik vervolgens de stad uit. Lekker, want die massaliteit ben ik al een beetje ontwend.
Daarna kom je een nieuw gebied in, met cols richting de 1000 meter hoogte maar niet stijl. Ongeveer 5 a 6 %. Na de Pyreneeën is dat normaal gezien een peuleschil, maar vandaag liep het echt niet. Mijn bovenbeen werkte me behoorlijk tegen en ik denk dat ik daar een spier overbelast heb ofzo. Zodra de weg omhoog loopt, al is het maar vals plat, dan doet het echt zeer en kan ik bijna geen kracht zetten met rechts. Dat probeer ik dan met links te compenseren maar dat is natuurlijk ook niet goed. Met anderhalve been klimmen is erg lastig. Zeker als je met de 100 colstocht bezig bent...Echt jammer, want het is hier heerlijk fietsen met die prettige steigingspercentages, de prachtige natuur en rustige wegen.
Ik hoop dan ook enorm dat de mindere belasting in dit gebied mijn been wat doet herstellen. Vandaag merkte ik daar helaas nog niks van en dat baart me enigszins zorgen. Want wat betekent dat voor de komende dagen? Vandaag heb ik de laatste 50km (van de 131) behoorlijk afgezien. Een ibropufen neemt de pijn deels weg maar lost het probleem niet op. Morgen wil ik wel verder gaan en hopen dat het beter gaat. Mocht dat niet zo zijn dan hou ik het kort en ga ik er een rustdag van maken. Misschien dat mijn been dan verbetert.

Een hoogte punt is dat ik een lepel heb gescoord. En nog gratis ook. Ik vond er 1 in een bak met bestek, gewoon in de supermarkt. En omdat er geen prijs op stond kreeg ik 'm gratis mee van de kassadame.

Ik zit nu in St. Pons. Een klein stadje of een groot dorp voor franse begrippen, maar wel met supermarkt, een bank met pinautomaat en een slaapplek. Die slaapplekken zijn momentaal wat minder aanwezig in deze contrijen dus het wordt weer een beetje puzzelen de komende dagen.

Ander goed nieuws is dat de tour vandaag is begonnen, in Luik. Op de verjaardag van mijn zwager nog wel. De proloog was een prooi voor Cancellara. En Wiggins pakt vast een seconde of 10 op Evans. Ik hoop het hier een beetje te kunnen volgen.

Morgen is regen voorspeld....

A demain!

Salut Pyreneés!

Na een heerlijke nacht in the middle of nowhere (geen bereik met telefoon, gelukkig hadden ze beperkt wifi) werd ik wakker met wallen onder mn ogen. En dat in de vakantie. Het lichaam heeft rust nodig na alle (over)belastingen in de Pyreneeën. Dat ik gisteren last van mijn rechter bovenbeen kreeg was al een signaal.
Maar vandaag stonden er nog 4 cols op de route voordat ik weer een 'vlakker' gebied in zou fietsen. Col de Latrappe, Col D'anges, Col des Caougnous en vanaf die col door naar Col de Peguere (goed gezien robenko).
Na een lekker ontbijt met honing en nutella (weer eens wat anders dan jam), bereidt door een alleraardigst Nederlands echtpaar wat daar al 18 jaar zit (en het zelfde riedeltje afdraaide als 1000 km geleden, over de regeltjes van europa en met moeite je hoofd boven water kunnen houden: "op deze manier bestaan er over 10 jaar geen charmante franse hotelletjes meer en heb je alleen nog maar van die pakhuizen, zo vierkant mogelijk opgetrokken, grote hotels") ben ik er maar aan begonnen. En bij de eerste col merkte ik gelijk dat mijn been nog niet hersteld was, vervelend. Want met deze cols voor mijn kiezen was dat geen prettig gevoel. Daarom zo rustig mogelijk geklommen en er noodgedwongen wat meer tijd voor genomen.
De Latrappe is fietsvriendelijk, de Anges was al steiler met maxima rond de 10%, de Caougnous zeer gemakkkelijk en de Peguere niet te doen. Dat is een stuk van 3,5 km met stukken van 18% daarin. Niet bovenbeenproof. Na 500m ben ik gaan lopen en 1,5 km voor de top weer gaan fietsen toen het 'nog maar' 10% was. In de routebeschrijving waarschuwen ze al voor deze col, waarbij vermeld wordt dat veel mensen hier gaan lopen. Ik dus ook.
Opvallend hoe ik daar 'zo goed als' belaagd werd door een zwerm vliegen, terwijl ik elke dag douche en gisterenavond mijn kleren nog had gewassen....
Boven gekomen stond mij een lange afdaling voor de boeg naar Foix. Een mooie beloning voor al het klimwerk, maar niet als het dan gaat regenen. Het wordt dan ook gelijk koud. Vandaag was het 20 graden minder warm dan 2 dagen geleden. Rond de 18 tot 20 graden. Je zou er verkouden van worden. Mijn regenjack en handschoenen aangedaan en de afdaling gestart. 20 km later was het droger, al was het de hele dag wel grijs. Scheelt weer zonnebrandcreme.
Hierna een vlakker stuk met wat klimmen en dalen in een glooiend landschap. Opvallende hoe stil en leeg het dan weer kan zijn na zo'n berggebied. Vergane glorie in het kwadraat. Lege, kale en verwaarloosde dorpjes bij de vleet. Maar wel 20 mannen op middelbare leeftijd aan het jeu de boulen. Ook de plaatselijke kroeg zal vol. Ik ben dan benieuwd naar de huidige werkloosheidscijfers in Frankrijk.... Door zo'n reis te maken is goed te zien dat het land deels in verval is. Ook de wegen lijken na de Pyreneeën weer nergens op.
De beentjes konden op de vlakkere en licht dalende wegen soepeltjes draaien, waarmee ik hoop dat mijn rechter been wat kon herstellen. Of in ieder geval niet nog meer belast zou worden.
Vandaag op tijd een slaapplek gevonden in Chalabre, rond de klok van vijf. Gisteren was het kwart voor zeven. En dan blijft er minder rusttijd over, wat toch wel belangrijk is tijdens 4 weken fietsen.

Dat brengt mij op het volgende: dit was dag 15 alweer. 2 weken geleden op vrijdag was mn eerste dag. Toen had ik nog moeite om een slaapplek te vinden waardoor ik toen veel te lang door ging. Dergelijk situaties van de eerste dagen heb ik niet meer. Zo zie je maar dat je ook moet groeien in zo'n reis. De regelzaken om het fietsen heen gaan me steeds beter af. Al zoek ik nog steeds een nieuwe plastic lepel om rijstepapjes en yoghurtjes te kunnen eten.
Van het fietsen geniet ik nog steeds. Elke dag weer een nieuwe omgeving met nieuwe uitzichten. De Pyreneeën waren zwaar, warm en stijl. Maar ik kijk er met heel veel voldoening op terug. Vanmiddag heb ik eens flink zitten nagenieten. Zoveel cols beklommen en afgedaald in de afgelopen 5 dagen, met de gekste steigingspercentages. Vooraf had ik de Pyreneeën ingeschat als het zwaarste stuk. Vooral door de steilte van de cols en de eventuele warmte. En het is gebleken dat het daar warm kan zijn. Liters zweet hebben mijn lichaam verlaten.

Tot zover de tussenbalans. Van de Pyreneeën heb ik afscheid genomen. Een prachtig gebied wat ik goed heb kunnen bekijken. Een mooi vakantiegebied, maar wel ver rijden.

Er valt nog genoeg te beleven en te beklimmen. We krijgen nog de cevennen, provence, alpen, jura en wederom de vogezen.

Bedankt elke keer voor jullie reacties! Leuk om te lezen en te ervaren dat jullie de reis 'mee beleven'.

What a day!

Vandaag mocht ik weer een hoop beleven. Het begon vanmorgen vroeg al, of eigenlijk gisterenavond. Het hotel waar ik wilde slapen en eten heb ik overdags vaak gebeld, maar geen reactie. Toen ik er uiteindelijk aankwam zag het er gesloten uit. Maar de deur zat niet op slot dus ben ik binnen gaan kijken. Daar was geen mens te zien, ook niet na herhaaldelijk roepen. Dus ik weer bellen. Kon ik gelijk kijken of het nummer wel klopte. En ik hoorde de telefoon inderdaad gaan. Uiteindelijk kwam er een vrouw aan gesjokt, toch echt op leeftijd. Het bleek de moeder van de eigenaar te zijn. De 'patron' was een dag op stap. Ik kon wel een kamer krijgen en eten om 20 uur.
Het zag er wel wat verwaarloost uit...over vergane glorie gesproken. Toch maar gebleven want ik was echt aan rust toe. Na een prima maaltijd, deels bereidt door de moeder en deels door de bazin zelf die intussen rond 20 uur gearriveerd was, en een heerlijke nacht was het ontbijt helaas flut. Daar kan je niet op teren. Zeker niet als je cols over gaat fietsen. Maar het was niet anders. Toen ik wilde afrekenen kon dat niet met een bankpas of creditcard. Normaal wel maar nu even niet. Aangezien ik maar een paar tientjes contant op zak had ging dat niet lukken. Na wat overleg heb ik die paar tientjes betaald en kon ik de rest later betalen als ik wel geld contant had. Ze gaf me een envelop mee met haar adres erop die ik dan kon versturen met het nog te betalen bedrag erinvals ik ergejs gepint had. Op goed vertrouwen dan maar....

Daarna lekker gaan fietsen. Over 4 cols vandaag. Port de Bales, Col de Menté, Col de Portet d'aspet en Col de Core. De 1e was mooi. Een echte aanrader! Ook met de auto een mooie col. Mooie uitzichten, leuke dorpjes, en na de eerste 3 steile kilometers van 10% (pittig als je koud het hotel uitkomt) is het goed te doen. De tweede was erg zwaar. 9,5% gemiddeld over 9 km. Boven kwam ik een 69-jarige duitser tegen die gisteren en vandaag naar boven was gefietst. Hulde! Hij wilde het graag nog even over het voetbal hebben en hoopte dat ik vanavond voor de duitsers ging supporteren. Maar eerlijk gezegd spreekt het spel van de Italianen me meer aan.  
De 3e was kort maar hevig. 9,7% over 4,4 km.
Een jaar of 15 geleden is daar de veelbelovende Italiaanse renner Fabio Casartelli overleden nadat hij met zijn hoofd tegen een rotsblok kwam. In 1996 in Barcelona won hij olympisch goud, voor Erik Dekker meen ik (even uit mn hoofd dus pin me er niet op vast, google maar even). Een beroemde en beruchte col dus. Met stukken van 17% erin. Daarna de fietsvriendelijke Col de Core, maar na de andere cols doet toch ook deze best pijn. Mijn rechterbovenbeenspier(en) begon(nen) wat tegen te sputteren. Maar toch weer een dikke 130km gefietst op de 4e dag in de Pyreneeën.
De Bales en de Menté zitten dit jaar ook in de tour. Maar dan vanaf de andere kant. Ze mogen er met een veegwagen nog wel even overheen, want na de wegwerkzaamheden ligt er nog zoveel troep op de weg....als ze als die steentjes e.d. niet opruimen dan kunnen er nog gewonden vallen.

Hopen op herstel van het lichaam, want de Pyreneeën zijn een behoorlijke beproeving voor lichaam en geest. Mentaal lukt het me gelukkig telkens weer om me op te laden voor een nieuwe dag met uitdagingen en momenten van afzien. Ook al begin ik na 2 weken toch regelmatig aan thuis te denken. En natuurlijk mis ik Jaël. Maar voor haar hoef ik niet naar huis te gaan want ze is er nu toch niet. Ook zij geniet van haar welverdiende vakantie.

Nog 1 dagje Pyreneeën en we fietsen er weer uit. Nog een paar pittige cols voor de boeg.

Bakoven nummer zoveel!

Het was warm vandaag. Erg warm. 38 graden om precies te zijn. Elwin waarschuwde me er maandag al voor dat het woensdag en donderdag extreem warme dagen zouden zijn. En dat kwam slecht uit. Want voor vandaag stonden er een paar flinke cols op de planning. En morgen minder lange cols, maar wel weer steiler.
Het kwam dus aan op 'overleven'. Hoe je zoiets doet weet ik niet want ik heb geen ervaring met fietsen in de hitte. Laat staan het bedwingen van Pyreneeëncols.
Ik ben op tijd vertrokken en onderweg veel gerust, veel gedronken en geprobeerd om veel in de schaduw te rijden. Het rusten en drinken ging prima. In de schaduw rijden is lastiger. Dat betekent vaak van rechts naar links en vice versa gaan om de schaduw op te zoeken (in de aanloop naar het zuiden toe reed ik vaak midden op de weg omdat daar de beste stukken liggen). Midden op de dag, als de zon loodrecht boven je staat, is er echter geen ontkomen aan. En toen was ik net aan de Col de Aspin toe.

Uiteindelijk toch een bekend trio bedwongen: Col de Tourmalet, Col de Aspin en Col de Pyresourde. (je kent ze vast wel van de Tour, ook dit jaar pakken ze deze cols weer mee). 101 km bij elkaar. En daar heb ik hard voor moeten werken. Ik heb voor de Pyresourde letterlijk staan twijfelen of ik ermee zou kappen voor vandaag. Maar omdat ik er daarna misschien spijt van zou krijgen ben ik toch maar weer opgestapt. De voldoening was dan ook groot toen ik de top passeerde.

2 km voor de top van de Pyresourde kreeg ik ook nog een hongerklop, om er nog maar een wielerterm in te gooien. De brandstof was dus op. Een beginnersfout, dat moet ik toegeven. De warmte zette me meer aan tot drinken dan tot eten. Ik heb wel wat op maar blijkbaar toch te weinig. Op mijn tandvlees, en vooral doorzettingsvermogen (wat het leek niet eens meer op fietsen) haalde ik de top.
De rijstepapjes waar ik zo over te spreken ben heb ik al 2 dagen niet kunnen kopen. Gewoon geen winkels tegen gekomen, alleen bakkers. En als ik ze wel heb is het nog een kunst om ze op te eten want mijn plastic lepel is vorige week gesneuveld. De steel is eraf. Probeer maar eens met alleen het ronde uiteinde pap te eten. Best lastig.

Uiteindelijk snel afgedaald en een hotelletje gevonden. En toch ook weer bijna half 6. De kilometers gingen langzaam vandaag. Dat komt ook omdat het dalen te weinig op schoot. Ze zijn de wegen aan het oplappen voor de tour. En dus liggen er overal van die steentjes op de weg. Soweiso is het oppassen in de Pyreneeën. Je ziet hier nog wel eens stukken 'gesmolten' asfalt. Al haalde ik toch regelmatig snelheden tegen de 70 km per uur en blijft het leuk om auto's, campers, fietsers en zelfs motoren in te halen.

Morgen een nieuwe dag met nieuwe cols. Ik zit nu trouwens op 33 stuks.

Bam!

Er zijn dagen zoals ik ze een paar dagen geleden beschreef, jour sans, en je hebt goeie dagen zoals vandaag. Ik zal het voor u even op een rijtje zetten. Col de Soudet, Col de Hourat, Col de Marie Blanque, Col D'Aubisque, Col du Soulor en tot slot de Col de Bordères. BAM! Dat maakt 140 km door de Pyreneeën. BAM! Of het nou komt door de heerlijke nacht in de stilte van een bergdorpje of door de wijn die we bij de groepsmaaltijd kregen, ik weet het niet. Maar ik heb er ten volle van genoten. Ook al blijft klimmen in de Pyreneeën zwaar.

En mocht je ooit in de buurt zijn van de Marie Blanque: niet opfietsen mensen! De laatste 4km gaan in 11, 9,5, 13 en 12%. Dan ben je blij als je boven komt. En bezweet. Het gutst er aan alle kanten uit.
De Soudet was een flinke opwarmer met een aantal kilometers 10%, en dat op de vroege morgen. De Aubisque daarentegen was vooral lang, zo'n 18 km klimmen. En vrij touristisch. Misschien omdat de tour daar over 'n week of 3 passeert. Ik rij ook de komende dagen over een deel van het tourparcours. Zo staat morgen de Tourmalet op het programma, met 2115 meter hoogte voor het eerst een col boven de 2000 m grens.
Met de hoogtemeters van vandaag zit ik in totaal boven de 20.000 hoogtemeters, ongeveer de hoogtemeters van een gemiddelde Tour de France....

Vandaag weer bijzondere mensen ontmoet. Zoals een 68-jarige Nederlander die al dik een jaar (!) onderweg is. Ik haalde 'm in bij de beklimming van de Aubisque in en al klimmend maakte we een praatje. Hij komt uit Middelburg en is via de Alpen naar Spanje gefiets, vanaf vorig jaar Mei. In Girona heeft hij 2 maanden overwinterd. En nu moesten volgens hen "de Pyreneeën er ook maar aan geloven". De 4 weken die ik weg ben lijken ineens erg kort.

Op de top van de Aubisque ontmoette ik twee mannen uit Groningen die vanuit huis naar de Pyreneeën waren gefietst. De 1 met een aanhangwagen achter de fiets, de ander met bagage op de fiets. Ze hebben in 3 weken ongeveer 1900 km gefietst en werden nu opgehaald door hun vrouwen. Voldaan en moe keken ze terug op hun reis. Toen de vrouwen mijn verhaal hoorden viel hun de prestatatie van hun mannen hen ineens tegen. Vraag na vraag werd er op me afgevuurd. Volgens 1 van de vrouwen kon haar man dat ook wel gaan doen, want "omdat hij gepensioneerd is heeft ie toch zat tijd". Blijkbaar kon ze hem thuis wel missen.

In een leuk hotelletje in St. Savin, met een fantastisch uitzicht op de bergen vanuit mijn kamer, ga ik eens lekker bijkomen van de dag. Mijn kleren zijn weer gewassen en ik heb mezelf ook weer een keer geschoren. Elke 6 dagen een keer is daarin de regelmaat. Meer dan voldoende als je op vakantie bent.

A demain!

De eerste Pyreneeëncols

Ik kan me niet heugen dat ik eerder in de Pyreneeën ben geweest. En ik moet zeggen, nu ik ze vandaag van dichtbij heb kunnen bewonderen, de pyreneeën zijn prachtig! De bergen dan, niet de wegen. Want wie bedacht heeft dat er wegen op deze bergen kunnen liggen zal wel iets teveel gedronken hebben. Want die liggen schots en scheef met de meest vreemde steigingspercentages op de hellingen geplakt. Een wonder dat ze er niet vanaf glijden...zo stijl!
Wat ze vooral goed kunnen hier, is de eerste kilometers van een col zo stijl maken dat ze gelijk je benen afsnijden (schrik niet mensen, het is maar een wielerterm). Vervolgens kom je geen poot meer vooruit en moet je al klimmend bijkomen en naar je adem happen. Zo ging het een paar keer vandaag. Ik raad vooral iedereen af om ooit de col de burdincurutcheta op te fietsen. Wat een ding.

Pittig dus, de eerste kennismaking. Want ook al kom je niet erg hoog met de eerste cols, het gaat vooral om de stijlte. Zo kan je een col rustig beginnen met 12 tot 15%. Daarna wordt het soms wat milder. Waar je in de Alpen meer gelijkmatig klimt is het in de Pyreneeën zo ongelijkmatig als wat. Na 2 côtes en 8 cols en een beetje (waarvan maar 4 cols meetellen) en 112km ben ik er maar mee gestopt. Eigenlijk had ik 2 dorpen eerder, op 94km, een hotelletje willen nemen maar het was nog vroeg genoeg om er een beetje bij te doen. Ik zit nu in een dorpje na een paar km klimmen op de col de soudet, in St. Engrange Bourg. En om de hotellentocht maar eens wat af te wisselen (het eten is niet altijd zo goed voor fietsers) zit ik nu in een gitte d'etappe. Een grote kamer waarin veel mensen kunnen slapen, veelal wandelaars. Ik hoop daarom dat het eten wat beter is hier. En gelukkig heb ik oordoppen bij me. De gastvrouw verwacht ongeveer 12 mensen. Kan ik mijn sociale vaardigheden weer aangrijpen als we gezamenlijk gaan eten om 20 uur. En om 22 uur moet het stil zijn. Vanavond is er geen voetbal, dat scheelt. En lekker goedkoop: 35 euro. Gelukkig had ik nog een klein handoekje mee om te douchen.

In een dorpje, 20 km voor mijn finish vandaag, kwam ik een australiër tegen die in Zuid-Portugal is begonnen en naar Noord-Frankrijk rijdt. Hij heeft ook al eens een rondje Frankrijk gedaan en daar een boek over geschreven. Mark Krieger geloof ik. Een leuke vent en mooi om ervaringen uit te wisselen. Morgen gaat hij net als ik ook over de Marie Blanque, maar niet zoals ik eerst via de Soudet. Daarna volgen o.a. de col d'aubisque en du soulor (wel bekend). We zullen zien hoever we dan weer komen. Dag 11 zit er op.

A demain!

Bakoven 2

Zei ik dat het in centraal Frankrijk warm was? Nou, toen was ik hier nog niet geweest, in zuid-west Frankrijk. In de uithoek van dit prachtige land. Iets naar het zuiden en ik rij tegen de Pyreneeën aan, iets naar het westen en ik fiets de zee in.
Heel mooi hoor, maar erg warm. Vandaag een nieuw record gemeten: 35 graden, in de schaduw (want zo meet je dag volgens weerdeskundigen). Op een gegeven moment lukt het dan niet meer om mezelf koel te houden, dus onderga ik het maar. Veel blijven drinken en veel met open shirt fietsen zijn mijn beste opties. Al heb ik soms wel de neiging om een vijvertje of zwembad in te duiken. Want die hebben de bewoners hier bijna allemaal in de achtertuin.

Gisteren en vandaag ben ik weer getracteerd op vogezenweggetjes. De lezers van deze blog weten ondertussen wat dat betekent; rammelwegen en zo stil als de nacht. Waarschijnlijk zijn de wegen daarom ook zo slecht. Als er toch niet gebruik van gemaakt wordt dan hoeven ze ook niet onderhouden te worden...of zouden ze niet gebruikt worden omdat ze zo slecht zijn? Een wonder dat mijn fiets nog heel is en dat ik nog maar 1 platte band heb gehad, op de eerste dag in de vogezen.
Want echt waar mensen, de kasseien in Vlaanderen en Noord-Frankrijk zijn nog comfortabeler. Ik slalom soms letterlijk tussen de gaten en putten door. Vandaar dat ik mijn armen en schouders begin te voelen. Ze vangen alle klappen op. Een massage zou wel lekker zijn, maar waar haal ik die nou zo snel vandaan?
Deze wegen zijn blijkbaar meer 'wandelproof'. Want ik kwam veel wandelaars tegen vanmiddag. Die sloven zich uit om naar Santiago de Compostella te wandelen. Ik moet er niet aan denken!

Maar goed. Met de 141 kilometers van vandaag heb ik mijn doel bereikt. Ik sta zo goed als aan de voet van de eerste Pyreneeëncols. En geloof me, daar heb ik voor moeten knokken. De afgelopen 3 dagen waren pittig, zonder echte hoogte op dieptepunten (hoewel, het laagste punt lag op 66 meter, best wel diep). Het was gewoon een kwestie van kilometers maken om de 'franse sahel' te overbruggen. Klimmen, dalen, klimmen, dalen enz. Zo gaat het de hele dag door, zonder in een ritme te komen of te weten hoe hoog of laag het is, enz. De 22 côtes die tussen het centraal massief en de Pyreneeën liggen zijn tot daar aan toe. Maar die talloze klimmetjes en afdalingen die niet in de routeinformatie worden benoemd zijn om gek van te worden. Tussen elk dorpje ga je minimaal 1 keer omlaag en omhoog. Want bijna elk dorp in deze regio ligt op een verhoging. Zal wel iets met vroeger te maken hebben (makkelijker om de vijand van je af te houden). Op voorhand zag ik al een beetje tegen deze dagen op, en niet zonder reden is gebleken. Maar in 3 dagen toch 443 km kunnen maken, ondanks de hitte.

Daarom ben ik blij om de echte bergen weer bereikt te hebben. Die zijn welliswaar pittig, maar ook duidelijk. Als je klimt, klim je echt. Als je daalt, daal je ook echt. Van col naar col, waarbij duidelijk is hoe lang een klim of afdaling is. En daar hou ik wel van, daar kan ik me op instellen.

Ik zit in Meranx, 30 km van de eerste col. Zo kan ik morgen nog een beetje 'warm draaien' voordat het klimmen begint. En dat kan wel eens nodig zijn. Vandaag had ik namelijk een 'jour sans'. Een mooie wielerterm, letterlijk vertaald: een dag zonder. Een dag zonder puf, zonder macht in de benen, nooit de juiste versnelling vinden en ook niet verbeteren tijdens de rit. Ronderenners maken dat in een wedstrijd van 3 weken ook wel eens mee. Je kan immers niet elke dag 'goeie benen' hebben.
Vanmiddag heb ik daarom wat snipperuurtjes opgenomen. Denk dan niet dat ik op het strand heb gelegen met een parasol boven m'n hoofd en een lekkere cocktail erbij. Maar ik heb de laatste 40 kilometers heeeeel rustig aan gedaan. Leek me wel goed met het oog op de Pyreneeën. Dan heb ik het idee dat ik daar uitgerust aan begin (wat een waanidee is). Dus lekker een terrasje gepakt, veel om me heen gekeken, de Pyreneeën bestudeerd en bewonerd (vanmiddag fietse ik er als het ware naast, in tegenovergestelde richting van hoe ik er straks doorheen fiets). Zeg maar dingen die een mens doet als je op vakantie bent. Ik had er de tijd voor, want ivm de warmte was ik vanmorgen vroeg vertrokken en had ik er om 13 uur al 100 km opzitten.

Vanaf nu zal het wel wat langzamer gaan met de kilometers, maar de schoonheid van de bergen compenseerd dat volledig voor mij!

Een leuk hotelletje (met wifi) met hopelijk een betere keuken dan gisteren. Dat was niet veel... Misschien daarom wel deze 'jour sans'.

Op naar de maaltijd en een spannende voetbalwedstrijd!