Col de la Bonette

Vanmorgen stond ik een half uurtje later op. Ik was nog moe van gisteren. Maar lekker de benen ontspannen zat er niet in want de Bonette stond op het programma. Daarom bij het ontbijt maar weer eens flink zitten bunkeren. Ik heb tijdens deze vakantie wel geleerd te ontbijten. Op werkdagen neem ik meestal een bakje magere yoghurt, wat meestal wel voldoet.
De eerste dagen van deze reis had ik nog moeite om al dat eten s'ochtend naar binnen te werken. Omdat ik het nodig had deed ik het toch maar. Nu zit ik in een fase dat het brood, yoghurt, cake, enz makkelijk naar binnen gaat. Ik heb bij het opstaan ook echt trek, terwijl de uitgebreide maaltijd van de avond daarvoor vaak pas rond 21 uur genuttigd was. Met eten geen problemen dus. Eigenlijk wel lekker dat ik kan eten waar ik zin in heb en hoeveel ik maar wil. Ik verbrand het toch allemaal.
Bij het ontbijt heb ik wat gekletst met 3 Zwitsers. Die deden ook een rondje Frankrijk, met de auto. Leuk om zo wat ervaringen uit te wisselen, waarbij 1 van hen bijzonder geïnteresseerd was in mijn reis en minimaal 3 x heeft gezegd 'you are grazy'! Daar kon ik de dag mee beginnen...

Maar terug naar de Bonette. Na de afdaling vanuit roure, waar ik nog steeds van baalde vanmorgen, draaide ik de grote weg op naar Isola en vervolgens door naar St. Etiene-de-Tinée. Een lange aanloopstrook die blijft steigen. Lekker losfietsen zat er helaas niet in. Het was gelijk werken en vierkant draaien. En als je dan borden ziet met Col de la Bonette 49 km...daar probeerde ik vooral niet naar te kijken en stukje bij beetje van dorp naar dorp te fietsen. In St. Etiene begint het echte klimmen. Ondertussen was ik van 510 meter hoogte naar 1144 meter hoogte gegaan. De laatste 25 km klimmen zouden me op 2715 meter hoogte brengen. Nog even gestopt om een rijstepapje te eten en weer doorgegaan.
Maar wat een lange klim. Er lijkt geen einde aan te komen. In deel 2, na wat haarspeldbochten en wat stijlere passages ging het iets beter. Ik kon wat bijschakelen en kreeg langzaam de top in zicht. De klim biedt prachtige uitzichten en op een aantal stukken is te zien vanuit welke diepte ik vandaan kwam. Indrukwekkend. Er stond wel veel wind. Soms mee, soms tegen. Logisch eigenlijj, als je zo hoog komt is er niks meer wat die wind tegen kan houden. Het deed me denken aan de Mont Ventoux vorig jaar, daar heeft de wind ook vrij spel.

Op de top sprak ik een Italiaan die deze col een beetje stom vindt. In italië waren er natuurlijk veel hogere cols maar omdat de fransen dat niet konden hebben is er een stukje aan vast gemaakt. De Cime de Bonette. Ik had er genoeg van en ben niet die 100 meter extra doorgeklommen, maar me gewoon aan de route gehouden en afgedaald naar Jaussiers. En dat was genieten. 23 km afdalen! Ook daar veel wind, maar bij stukken met flinke wind tegen worden de remblokken minder belast. Scheelt weer.
Aan de kant waar ik afdaalde zie ik ineens elke km mooie bordjes met informatie over het stijgingspercentage en hoeveel km nog tot de top. Die miste ik volledig aan de kant waar ik klom. Ook vroeg ik me al af waarom ik bij het klimmen zoveel dalende wielrenners zag, terwijl ik geen medeklimmers aan mijn kant heb gezien. Blijkbaar is het klimmen vanuit Jaussiers populairder. Want ook tijdens het dalen kwam ik heel veel fietsers tegen.
Bijzonder ook om na 10 km dalen nog steeds rond de 2000 meter hoogte te zitten. Dan besef je pas hoe hoog zo'n col is.
Lekker gedaald, wat auto's ingehaald (waarbij een Lexus 'trekker', zo groot als ie was, het mij bijzonder lastig maakte. Hij deed zijn uiterste best om mij voor te blijven. Voor sommige mensen geeft het merk of de grote van de auto een vorm van status. En dan laat je je natuurlijk niet inhalen door een fietser...) en genoten van de snelheid die je kan maken.

In Jaussiers wat gedronken en gekeken wat een goede slaaplek kon zijn. Na een telefoontje een leuke auberge in St. Paul gevonden, aan de voet van de Col de Vars, die ik morgen mag beklimmen. Die is behoorlijk stijl, een uitzondering in de Alpen, waardoor ik het vandaag niet meer zag zitten om die nog te doen. Met het oog op de lange dag van gisteren kon ik ook wel wat rust gebruiken. Het was ondertussen ook al na 16 uur, want zo'n lange klim als de Bonette kost veel tijd. Half 5 in de Auberge en vervolgens het spannende slot van de etappe in de tour via twitter gevolgd. Dat gaat heel goed heb ik vandaag ontdekt. De vrouw van wielrenner Cadel Evans, 1 van de kanshebbers, doet elke dag uitstekend verslag van de ontwikkelingen in de laatste 15 km. Dat doet ze zo goed dat ik de beelden met gemak voor me zie. We hebben ook geen tv meer nodig.

Morgen dus de Col de Vars en wat côtes. Als het mee zit gaan we de Col D'izoard ook doen.

En ohw ja, de 3000 km voorbij gegaan, inclusief 75 cols! Die nemen ze me niet meer af.

A demain!

Grazy day!

In zo'n reis komt vroeg of laat een dag dat er veel en gekke dingen gebeuren. Vandaag was die dag.
Het begon prima, met een mooie beklimming door de grand canyon du verdon, zoals aangekondigd. Ik was op tijd waardoor ik geen last van ander verkeer had. De Col d'ayen was daardoor snel bereikt. Een prachtige weg met de mooiste uitzichten. Zie foto.
Het weer zag er goed uit dus ik maakte me op voor een mooie fietsdag. Wat klimmen, wat dalen, de kilometers vlogen voorbij. Bij de lunch stond er al 80 km op de teller, maar het zwaartepunt lag vandaag in deel 2 van de rit. Namelijk 2 korte steile cols en een lange hoge col.
In de afdaling van de eerste steile col, col de buis, ging ik iets te wijd door de bocht. Mijn fiets schoot onder de vangrail en ik rolde zelf een beetje de weg op. De snelheid was er al uit dus het ging absoluut niet hard. Fiets in orde en ik heb een kleine schade aan de binnenkant van mijn rechterenkel. Het 3 tandjes van het voortandwiel zijn daar blijkbaar ingegaan. Een zelfde schade heb ik een jaar of 10 geleden al eens opgelopen in mijn rechterkuit. Niet problematisch.
Na dat valpartijtje weer lekker gefietst richting de hogere lange col. Die beklim je eerst voor een deel door een soort andere grand canyon....mooie weg met tunnels, met een paar steile passages.
Dan kom je in Beuil aan en is er geen slaapplaats. Dat wist ik al toen ik belde tijdens de lunch. Ook een wintersportplaatsje zo lijkt het. Dus ik nog 6 km door om de col over te gaan. 4 km voor te top begon het te regenen. 3 km voor de top begon het hard te regenen. Bah! Het zag er al een tijdje dreigend uit. Maar na de afdaling zou ik roure binnenfietsen waar het hotel was wat ik gereerveerd had. Dacht ik. Maar na 10 km dalen in de regen zie ik een afslag naar links richting roure, een klimmende weg. Ik op de natte kaart kijken en daarop was een klim van 5 km te zien. Na dik 155 km had ik daar echt geen zin meer in. Ik besloot daarom om verder te dalen naar een dorp 4 km lager. Daar aangekomen was het gelukkig droog, al was ik zelf nog zeiknat. Er was echter geen slaapplek te vinden...nog rondgebeld naar andere slaapmogelijkheden in de omgeving maar geen succes.
Dat betekende dus weer terug de berg op en alsnog de afslag naar roure nemen. 9 km klimmen. Daar droogde en warmde ik gelukkig wel weer van op, ook al had ik er flink de pee in. Eigen schuld dikke bult.
171 km op de teller en ongeveer 4000 hoogtemeters. Pas half 8 in hotel. Wat een dag!

Hopenlijk herstel ik vannacht goed want de Bonette komt er aan. Misschien hou ik het daar wel bij morgen. Anders wordt het forceren.

Maar mijn verhalen vallen in het niet als je de berichten over de tour hoort. Wat een valpartijen, blessures en opgaves. Een slagveld. Dat wordt aanvallen voor de Nederlanders, in de bergen. Misschien morgen al.

Nog geen nagels geknipt maar wel eentje afgebeten die me in de weg zat. De Winegums, Robenko, die zijn voor het herstel. Zo snel mogelijk koolhydraten naar de spieren, na de inspanning. En na de rit van vandaag had ik die dubbel en dwars nodig.

A demain!

Werkendag

Om er maar eens een Belgische term in te gooien, het was werkendag. Vanmorgen ging het nog wel. Klimmen en dalen zoals ik het graag zie. Een paar honderd meter klimmen en weer wat dalen. Lang genoeg klimmen om een ritme te vinden en lang genoeg dalen om wat uit te rusten. Met de mooiste colnamen, zie foto. De route liep door mooie paarse lavendel velden. Wat heeft de natuur toch veel kleuren te bieden!
Na de lunch werd het bikkelen. Vanaf Manosque (stinkstad vond ik) gaat het eerst dwars door de stad met veel verkeer en allerlei opstoppingen. Daarna gaat het over een brede, lichtsteigende weg (haast vals plat) naar Valensole. De d6. Voor een fietser een rotweg. Het is voor auto's en zelfs voor vrachtwagens een racebaan. Het dendert voorbij. Soms rakelings langs me. Daarnaast stoppen veel automobilisten langs het tweede deel van deze weg om foto's te maken van de lavendel. En echt mensen, de japanners en chinezen zijn overal, ook hier!
In Valensole aangekomen, wat een leuk stadje lijkt te zijn, gaat dezelfde weg verder naar Riez. Het klimt en daalt nog iets steviger, maar het aantal auto's en vrachtwagens werd daar niet minder van. Weer 13 km doorzetten. In Riez ga je door het centrum. Daar maar even een colatje gedronken om bij te komen, voordat ik het laatste stuk naar Moustiers-St.Marie ging doen. Ook daar bleef het druk op de weg.

Ik moet enorm wennen aan de drukte en de lange brede wegen. Dat is minder m'n ding. Het is ondertussen Juli dus verwacht ik niet dat het veel rustiger gaat worden in de komende week. Hopen dat de route nog over leuke rustige wegen gaat. Over de grote cols wordt dat natuurlijk wel lastig. De drukte in deze omgeving wordt natuurlijk ook veroorzaakt door de 'Grand Canyon du Verdon. Daar zit ik nu erg dicht bij. Ik zal dan ook blij zijn als het toeristische verkeer morgen vooral over de d71 gaat als ik de d952 gebruik om mijn route te vervolgen.
Het weer zat gelukkig wederom mee. De voorspelde regen bleef zo goed als weg. Een paar spetters af en toe. Je werd er amper nat van.

Vanaf morgen zullen de cols weer veelvuldig op de route liggen. Als het morgen mee zit dan doe ik overmorgen de Bonette. Zo liggen er veel bekende alpencols op me te wachten. Ze lijken niet zo zwaar als de Pyreneeën, maar ze zijn wel langer en hoger. Zo ga je in de Alpen minimaal 5x over de grens van 2000 meter hoogte, terwijl dat in de Pyreneeën alleen bij de Tourmalet het geval was. De Tourmalet krijgt daarentegen een hogere zwaarteklassering dan bijvoorbeeld de Bonette of de L'iseran en alle andere alpencols. Dat betekent niet dat we 'de alpen even door fietsen', maar dat het klimmen meer gericht is op de lengte van de beklimming en minder op de steilte. En dat is vast beter voor de knieën en bovenbenen. Daarnaast zit er boven de 2000 meter minder 'zuurstof' in de lucht. Ook een factor om rekening mee te houden.

Ik ben erg benieuwd hoe dat zal gaan. Overigens zit ik nu op 68 cols en op meer dan 40.000 (!) hoogtemeters, bijna 41.000. En dat na 3 weken fietsen precies vandaag. Het km aantal staat nu op 2765. De 3000 komt langzaam in zicht...

A demain!

Overgangsdag

Ik werd vanmorgen wakker met hoofdpijn. Waarschijnlijk door het niet zo fijne kussen. Ook werd ik vannacht wakker geschud door een horde zakenmensjes die met hun rolkoffers het terrein opdenderde. Vanmorgen bij het ontbijt gebruikten ze tevens veel ruimte, geluid en telefoons om de dag te beginnen. En de koffieautomaat hielden ze ook goed bezet.
Het voordeel van een ontbijt in een wat groter hotel is dat er veel keus is en en er is veel verpakt spul wat makkelijk mee te nemen is voor onderweg. Zoals cake, koek en yoghurt. Scheelt weer een boodschap.

Ik kijk terug op een bijzonder dagje. Geen echte beklimmingen of andere hoogtepunten (enkel het laagste punt in deze reis gepasseerd, op 40 meter hoogte. Net als thuis). Een prima overgangsrit waarin het lichaam verder kon herstellen. Een relatief vlakke rit, maar toch weer ruim 1500 hoogtemeters. Alleen in Parijs schijnt het zo goed als vlak te zijn, maar daar kom ik deze reis niet. Zo fiets je door allerlei dorpjes in een mooi dal. Hier is het allesbehalve vergane glorie. Het toerisme viert hoogtij in deze streek. Veel belgen en nederlanders gezien, althans, kentekenplaten op auto's. En panden worden opgetrokken of verbouwd. Een gebied dat volop in beweging is! De TGV raast door de steden. Als ik nu had willen stoppen was dit een kans om snel thuis te zijn. En het was wel aanlokkelijk, met de wetenschap dat Jaël vanavond ook weer thuis komt...

Het rechterbeen is nog steeds gevoelig, dus weer rustig aan gedaan. De finish lag vandaag op 122km. Voldoende met het ook op de bergen die weer opdoemen. Net als voor de Pyreneeën probeer ik de dag voorafgaande wat te 'flierefluiten' en dat is goed gelukt. Het weer hielp me daar goed bij. Rustig zonnig weer met wat sluierbewolking. Prima fietsweer.

De linkerknie is een nieuwe klacht. Waarschijnlijk vanwege de belasting van afgelopen dagen om het rechterbeen te compenseren. Later op de dag werd het minder gevoelig.

De Mont Ventoux, die vandaag ook op de route lag, heb ik rechts laten liggen, wat ik bij een aantal mensen al aangekondigd had. Dat had overigens niks te maken met mijn klachten, maar met het fiet dat ik die vorig jaar ook al had beklommen. Dat was voor mij echt voldoende. Toen zonder bagage, maar in slechtere conditie en vorm. Vorig jaar waren Jaël en ik namelijk in deze omgeving op vakantie. Mocht ik in de toekomst de Ventoux nog eens oprijden dan zal het vast met de auto zijn...ik heb er voor jullie wel foto's van gemaakt.

In Malaucene heb ik eindelijk weer wat boodschappen kunnen doen. Ik had geen brood en jam meer, mijn dagelijkse lunchwaar. Ik trof een winkel aan die tussen half 1 en half 4 niet gesloten was. Een unicum voor de Fransen! Vaak kom ik juist daardoor voor gesloten deuren.
Gelijk maar eens mijn winegums aangevuld. Ook die waren op.

En toen begon de dagelijkse zoektocht naar een slaapplek. Deze omgeving heeft buiten de steden erg weinig in de aanbieding wat dat betreft. Ik wilde overnachten in Montbrun les Bains. Maar daar zit 1 hotel en nog vol ook, toen ik belde. 2 km daarvoor zit een ander hotel in een klein dorpje. Maar tijdens het bellen begreep ik dat dit een 3 sterren hotel was en dat een kamer met ontbijt 73 euro kost. En dan heb ik nog geen maaltijd. De maaltijd kost tussen 31 en 105 euro, die er dan bovenop komen. Demi-pension kenden ze in dit restaurant niet. Een Soiree Etappe ook niet.
Dat doen we dan natuurlijk niet, gezien mijn budget van 60 euro per dag, maar als er verder geen opties zijn...
Dus nogmaals naar het hotel gebeld in Montbrun les Bains. Uitgelegd dat ik helemaal alleen was, samen met mijn fiets. En of er toch iets mogelijk was? Er was nog wel een kamer zonder douche en toilet. 39 euro. Ik beloofde dat ik zou komen kijken en de kamer zou bezichtigen voordat ik toezegde. Een keertje niet douchen is geen ramp, als ik me maar kon wassen. Vandaag heb ik toch amper gezweet.
Erg benieuwd vervolgde ik mijn weg naar het hotel. Aangekomen bij het hotel liet de mevrouw de kamer zien. Een prima kamer, netjes. En onderweg naar de kamer wees ze een douche en een toilet aan die ik kon gebruiken. Allemaal keurig! Demi-pension kon misschien ook wel, maar daarvan wist ze de prijzen niet. De patron komt om 19 uur terug en dan kan ik met hem overleggen. Mocht dat niet lukken dan richt ik me op de pizzaria in het dorp waar ik al fietsend langs kwam. Deze keer heb ik genoeg contant geld.
Na een heerlijke douche ontdekte ik de tv kamer. Met een heerlijk groot scherm om de laatste 30 km van de touretappe te bekijken. Er is bijna niks op de kamer, maar alles is wel in het hotel. En goed en netjes ook. Naar verwachting blijf ik ook nog binnen budget. Maar goed ook, want er zijn 3 redenen om deze reis eventueel te beëindigen: of het gaat niet meer, of ik wil niet meer, of mijn budget is op.

Weer een dag voorbij, de tijd vliegt...

A demain!

Mont Aigoual enzo..

Na een hele lange nacht, gisteren om 21:30 al gaan slapen, zat ik vanmorgen kant en klaar aan het ontbijt. Startklaar dus. Normaal ga ik na het ontbijt mijn fietskleren aan doen en mijn tassen inpakken.
Nu kon ik kwart over 8 vertrekken en was ik voor 9 uur op de top van de Mont Aigoual. En wat mooi was dat! Omdat het echt een berg is, geen col, zit je op het hoogste punt en heb je aan alle kanten fantastische vergezichten. Stralende zon, heldere lucht. Oneindig ver zie je andere bergen, heuvels, dalen, dorpjes, enz. En vooral om er zo vroeg bij te zijn is heerlijk. Op een paar campers na, die nog hermetisch afgesloten waren en de mensen waarschijnlijk nog sliepen, was het enorm stil. Alleen de wind maakte geluid. En wat koeien met bellen. Erg mooi. Het was 10 graden op de top dus lang ben ik er niet gebleven. Hoop dat de telefoonfoto's een beetje fatsoenlijk zijn.
Daarna afdalen en middels een aantal steile cols en côtes langzaam 'dalen' richting de provence. Passages tussen 10 & 13% waren geen uitzondering. Net als na de Pyreneeën probeert ook de Cevennen mij nog een afscheidscadeautje te geven met enkele steile passages.
Maanden geleden, toen ik de routeinformatie kreeg, vroeg ik me al af waarom de route zo'n gek ommetje maakte voordat je de Provence in ging. Nu weet ik het, want het is nou eenmaal een prachtig gebied. Het zou jammer zijn om dat te missen door vanuit de Pyreneeën gelijk de Provence in te trekken.

De doorslaggevende vraag is nu natuurlijk: hoe hield het rechterbeen het? En met heel veel plezier kan ik melden dat het behoorlijk redelijk ging. Ik voel het zeker nog, maar ik kan weer pijnloos fietsen en heel soms weer een beetje staand klimmen. Dat geeft de burger weer moed. Gisteren vroeg m'n broertje of ik aan opgeven dacht. Die vraag heb ik gelijk met nee beantwoord, vooral om mezelf in bescherming te nemen en er niet over na te willen denken. Vandaag hoopte ik ook een bevestiging te zien van gisteren, toen het al iets beter ging. En toen ik naar de route voor vandaag keek en de overnachtingsmogelijkheden zag werd ik geconfronteerd met een gedwongen keuze. Of 100km fietsen en eindigen in Lasalle, of 160km en eindigen in Uzès. Maar het ging vanmorgen dermate goed dat ik om half 2 al in Lasalle was. Ik kon het niet laten om er vervolgens nog 60km bij te doen...in de hoop dat mijn been dit zou redden.
In Lasalle heb ik weer kunnen pinnen en mijn 2e lunch genuttigd. Tegenwoordig lunch ik 2x om zeker te weten dat ik voldoende eten binnen krijg.
In die laatste 60 km voelde ik mijn been wel wat meer, maar met het oog op de klimkilometers van vanmorgen verraste dat me niet. En vanmiddag waren de kilometers zo goed als vlak, dus de belasting in deel 2 van de dag viel mee.

Het weer was wederom uitstekend. De temperatuur trok langzaam op tot 31 graden. Morgen schijnt het ook zo te zien. Ik ben benieuwd hoe ik me morgen voel, maar mocht het allemaal meevallen dam bereik ik morgen het laagste punt van de 100colstocht, namelijk op een brug over de Rhône. En dat is ook weer een mooi punt.

In Uzès was het nog een opgave om een betaalbaar hotel te vinden. In het centrum ging het om prijzen van rond de 125 euro's! Daarom zit ik nu in een onpersoonlijk best western hotel buiten het centrum. De gootsteen is verstopt en de douche zit onder de schimmel, maar wel lekker rustig en er is wifi. En ook bijzonder, de fiets mag vannacht op de kamer, bij gebrek aan fatsoenlijke stallingsmogelijkheden. Krijgt die ook eens zijn verdiende rust. Nu kan ik de tassen er lekker aan laten zitten en fiets ik morgen zo het hotel uit.

En de tour? Ik was een halve minuut te laat in het hotel om de finish van de etappe te zien...maar gelukkig hebben ze ook in Frankrijk herhalingen. Die Sagan wint gewoon zijn 2e etappe, ogenschijnlijk nog met gemak ook.

Nagels nog steeds lang en mezelf nog niet gewogen.

A demain!

Stug door gaan

Allereerst mensen, Italië viel gisterenavond vies tegen! Ze kwamen er niet aan te pas en zaten eigenlijk geen moment in de wedstrijd. Spanje daarentegen overklaste Italië volledig. Als vanouds werd er weer lustig op los gepasst en ze wisten de mensen voor de goal goed te vinden.
De gastheer van het hotel vond het nodig om daar vanmorgen nog even op terug komen....want zoals ik al vermeld had was hij voor spanje.

Na een lange en heerlijke nacht kwam ik vanmorgen wederom pas om half 9 aan het ontbijt. De gastvrouw vond 8 uur namelijk te vroeg gaf ze gisteren aan. Maar om half 9 was ze er ook nog niet. Om kwart voor 9 kwam er beweging in de keuken. Vast last van een maandagochtenddip.
Overigens was het vervolgens een heerlijk ontbijt waar ik echt aan toe was. Want gisteren liep het niet zo lekker bij de pizzaria. De pizza was heerlijk maar de ijscoupe waar ik erg trek in had kon er niet meer vanaf. Want na het eten van de pizza zag ik een bordje dat er niet met een bankpas of creditcard betaalt kon worden. En met 15 euro op zak kom je er niet. De pizza afgerekend en terug naar hotel gegaan. Je zou denken dat ik mijn lesje wel geleerd had toen ik in de Pyreneeën bij dat verlaten hotelletje niet kon pinnen. Maar nee dus, blijkbaar hardleers.
En met een halfvolle maag naar bed is toch niet zo prettig. Zeker niet als ik volgens mij toch al aardig wat kilotjes kwijt ben. Het afgelopen jaar had ik wel wat reserve opgebouwd dus maak je geen zorgen, maar het is wel zichtbaar dat ik wat gewicht verlies. Als ik binnenkort in een hele grote franse supermarkt kom waar ze alles hebben dan zal ik me eens wegen. Ben benieuwd!

Maar goed. Vanmorgen toch maar weer opgestapt. Bij de trap op en af lopen voelde het been redelijk goed aan. Vanmorgen ging het met fietsen ook best goed. Ik heb de hele dag rustig gefietst, vooral met klimmen, maar vanmiddag was het toch weer te voelen. Daarom maar gestopt na 110 km. In een leeg wintersport stadje. Alle hotels zijn dicht, maar 1 hotelletje wilde gelukkig een uitzondering maken. Ik ben dan ook de enige gast. Na wat onderhandelen over de prijs en de verschillende onderdelen van de maaltijd (best leuk om met een Fransman een maaltijd samen te stellen en te kijken wat er allemaal 'in huis is') heb ik gelukkig weer een slaapplaats, in L' Esperou. Net na de beklimming van de Col du Minier. Niet stijl, wel lang. 18 km klimmen naar een hoogte van 1264 meter. Overigens, ook hier kon ik niet pinnen. Gelukkig had ik dat vanmorgen in Lodève gedaan nadat ik, dmv een omleiding, langs een pinautomaat kwam...

Morgen nog even doorklimmen naar Mont Aigoul (spreek je volgens de gastvrouw van afgelopen nacht uit als 'montikwaal'). Dat is gelijk het hoogste punt in mijn reis door de Cevennen, met 1567 meter. Daarna zak ik langzaam, met nog een paar stevige colletjes tussendoor, de Provence in. Mocht het morgen nog niet beter gaan met het been dan neem in in de Provence een rustdag. En desnoods 2. Want voordat ik de Alpen intrek moet ik hersteld zijn, anders wordt dat niks. In de provence is het net wat drukker en zijn er steden. Dat maakt het makkelijker en leuker om een rustdag door te komen. Eerlijk gezegd ben ik er ook wat huiverig voor. Je ziet in het wielrennen ook dat er renners zijn die een rustdag prettig vinden, maar ook dat er renners zijn die daar slecht tegen kunnen en de dag erna geen meter vooruit komen. De gang is er dan uit. En los van mijn rechterbeen voel ik me ook nog uitstekend en zit ik nog vol energie. Dat wil ik liever niet doorbreken.

Ik heb me weer geschoren, volgens ritme, en weer wat kleren gewassen. Een nieuw probleempje waar ik tegen aan loop is dat ik mijn vingernagels moet knippen. Want als ik gitaar zou spelen had ik geen plectrum meer nodig, zeg maar. Voor mijn reis had ik ze ultrakort geknipt maar dat ze zo snel weer zouden groeien....
Ik denk erover om een nagelschaartje te kopen, mijn nagels te knippen en meteen weer weg te gooien. Bijten zie ik namelijk niet zitten, dat lijkt me geklungel van de bovenste plank. Als je een tip hebt dan hoor ik die graag!

Pieken en dalen deel 2

Alleerst bedankt voor alle tips, raad en adviezen. Toch kon ik het vanmorgen niet laten om op de fiets te stappen en een poging te wagen. Waarom toch, denkt u misschien. Nou....daar had ik toch wel een aantal argumenten voor:

1. Ik had het mijn vrouw toegezegd, sowieso beginnen om te kijken hoe het zou gaan. Dus ja....
2. Wat moet ik doen als ik niet ga fietsen? Ik heb niks bij me om de dag anders in te vullen, zelfs geen boek. En het is zondag, dus alles is dicht en stil. 'S middags zou ik de tour kunnen kijken, maar:
3. Het was een baggerhotel. Een kamer om depressief van te worden, een tv waarop amper wat te zien was en te veel herrie om te slapen. Daarnaast was het ontbijt ook niet best.
4. Wie weet zou het wel beter gaan met mijn been? Als je niet schiet raak je ook niks :-)
5. Het was nog droog, ondanks de voorspelde regen.

Maar om toch maar wat aanpassingen te doen heb ik de dag anders aangepakt. Allereerst ben ik een half uur later opgestaan. Half 9 ontbijten in plaats van 8 uur. Vervolgens ben ik heel rustig gaan fietsen. Ik mocht gelijk klimmen, van 301 naar 941 meter hoogte en vervolgens door naar 1003 meter (het hoogste punt van vandaag was verrassend genoeg geen col maar een côte, van 1036 meter hoog). Het klimt hier allemaal niet steil en ook nog gelijkmatig. Dus rustig fietsen was volgens mij best mogelijk. Het viel me dan ook niet tegen, maar ook niet echt mee. Het voelde wel beter dan dat ik gisteren eindigde. En omdat ik gisteren vooral de laatste 50 km erg veel last had van mijn been nam ik me voor om vandaag die laatste 50 km niet te fietsen en het ongeveer bij 80 km te houden. Een soort compromis tussen fietsen en rusten. Daar kon ik mee leven.

Staand fietsen lukt even niet, maar zittend gaat wel als ik mijn tempo er op aan pas. En dus klim ik nu als een slak de cols op. Het is maar goed dat ik vandaag bijna niemand tegen kwam want ik zou me schamen voor mijn langzaamheid. Het was zelfs opvallend stil vandaag. Natuurlijk omdat het zondag is, maar waarschijnlijk ook omdat het dikbewolkt en fris was. Temperaturen tussen de 10 en 15 graden. Dat is wennen. Klimmend kon ik mezelf nog net warm genoeg houden maar in de afdalingen en vlakkke stukken heb ik extra kleding aan moeten doen, zoals een dik ondershirt en handschoenen. Weer eens wat anders dan met ontbloot bovenlijf de Tourmalet opfietsen waar het op 2000 meter hoogte nog 25 graden was...

Er hing vandaag een voortdurende dreiging in de lucht. Het moest gaan regenen, maar wanneer? Het bleef lang goed gaan, hoewel er af en toe een paar spetters vielen. Toch had ik vanaf km 30 mijn regenjack al bij de hand.

Uiteindelijk barste het los. Harde regen met wat onweer erbij. Op dat moment moest ik nog 2 km klimmen en 7 km dalen. En ik kan je vertellen dat je in 9 km meer dan zeiknat kan worden. Ik was blij dat ik een hotelletje had gevonden en toch de gehoopte 82 km uit heb kunnen rijden. In een heerlijk rustig dorpje, met de lastige naam Ceilhes-et-Rocozels, lig ik nu op een lekker bed aan de stille achterkant van het gebouwtje met een prachtig uitzicht. Ook al regent het nog wel, het wordt langzaam lichter. Na een half uur onder de douche te hebben gestaan om op te warmen kijk ik nu lekker naar de tour en heb ik vanavond nog een ek-finale in het vooruitzicht. En bovenal, mijn lichaam krijgt de nodige rust. Het kan niet veel beter!

Een heerlijk hotelletje dus. Er is een douche met een hangende douchekop, een echt kussen op het bed, een klein tvtje met goed beeld en tegen alle verwachtingen in is er zelfs wifi. Zo kom ik de dag wel door.
De eigenaresse keek wat beteuterd toen ik doorweekt en druipend binnen kwam maar haar man verwelkomde me zeer vriendelijk en was benieuwd wat ik van de voetbalwedstrijd verwachtte. Hij is voor spanje, ik voor Italië.
Het restaurant van het hotel is vanavond helaas wel gesloten, maar ergens in dit dorp schijnt nog een pizzaria te zijn...dus het komt vast goed.

Morgen richting Lodeve en maar weer verder zien hoe het gaat. Desnoods weer een halve dag uitrusten en als het echt niet gaat zou ik dit geen slechte plek vinden voor een rustdag. Dan hebben jullie ook je zin :-)